Montezuma II

Montezuma jako władca Tenochtitlanu

Montezuma II, sukcesor Ahuítzotla (1486 – 1502), był władcą miasta-państwa Tenochtitlan. Wstąpił na tron w roku 1502 w wieku 35 lat. klucz mówi, że nie chciał egzystować tlatoani. nim zasiadł na tronie, był sławnym człowiekiem, generałem armii i najwyższym kapłanem. Był kapłanem i głową Calmecac, szkoły na rzecz wyższych klas. Jego usposobienie było z większym natężeniem zbliżone do uczonego (tlatimine), niż wojownika. Codex Mendoza opisuje go jako: „uczonego, astrologa, filozofa i biegłego we wszystkich sztukach”. od czasu początku Montezuma nie pozwolił iżby obwodowy go ludność mieli wpływ na jego przytomność i przekonania. Odsunął większość dotychczasowych wyższych urzędników, zastąpił ich swoimi wychowankami i kontynuował ich nauczanie, w charakterze jeżeli w dalszym ciągu byli jego uczniami.

Montezuma pył w swym ręku zwierzchnią władzę wykonawczą, wojskową, duchową (religijną) i sądowniczą. Teoretycznie wolno iżby go w takim razie potwierdzić zbytnio władcę absolutnego, nie bacząc na tego naprawdę jednakowoż tak nie było. ludność z otaczającego go dworu, doradcy, zaś szczególnie wskazówka calpullis i wyżsi wojskowi mieli do diaska i poniekąd do powiedzenia. W praktyce panowanie sprawował mężczyzna przez radę trzech, składającą się z głównego dowódcy, noszącego imię Kobiety Węża, najwyższego kapłana i władcy miasta.

Pałac Montezumy, skonstruowany na planie kwadratu o długości boku 200 m., był jednym z kilku znajdujących się w Tenochtitlanie. Składał się z budynków jedno- i dwupiętrowych usytuowanych między ogrodów. dwór stanowił prostą wielokrotność zwykłego domu mieszkalnego lecz również posiadał dziedziniec, pływalnia i zwierzyniec. wciąż zbytnio czasów Tlacaelela (1397 – 1487), zbudowana została olbrzymia świątynia ofiarowana jednemu z najważniejszych bóstw Azteków Huitzilopochtli. Montezuma, w charakterze najwyższy kapłan, w toku tej świątyni, stworzył wielką świątynię Coateocalli, poświęconą wszystkim bogom zdobytych przez Azteków miast.

Za czasów panowania Montezumy nie toczono nim niezupełnie wojen zdobywczych, ograniczając się do umacniania „imperium” i uśmierzania buntów (m.in. w rejonie Oaxaki). Jedynym wyjątkiem wcześniejszy trójka kolejne próby podbicia Tlaxcali, zakończone przegraną wojsk Mexicas.

Około 1518 r. kraina Mexicas wydawało się potężne, dominujące w Mezoameryce. W rzeczywistości sprawy miały się inaczej. środowisko „imperium” – Tenochtitlan – stał w istocie przy szczytu potęgi, będąc niepodzielnym władcą większej części Doliny Meksyku i otaczających ją gór, lecz z trudem w charakterze miasto-państwo. Dalsi i bliżsi wasale, ci co tworzyli federacyjne „dominium azteckie”, od czasu Texcoco po Oaxakę, czekali na okazję do zrzucenia obcego jarzma. na wschodzie Tlaxcalanie, zaś na zachodzie Taraskowie zachowali niepodległość, której strzegli w charakterze oka w głowie. guzik nie wskazywało ani na spoistość polityczną „imperium”, ani na realne siła dalszej ekspansji państwa Mexicas.